1. การคำนวณภาระโหลดจากแรงลม ($F_h$ - Wind Load)

ในงานโครงสร้างภายนอกและระบบค้ำยันต้นไม้ แรงลมคือตัวแปรหลักที่สร้างแรงผลักในแนวราบ คำนวณโดยใช้สมการ:

• A (Projected Area): พื้นที่หน้าตัดปะทะลม ($ม.^2$) คิดจาก [กว้าง × สูง] ของแผ่นผิว หรือพื้นที่วงกลมพุ่มไม้ [$\pi \times r^2$]
• P (Wind Pressure): แรงดันลมมาตรฐานพายุในไทย พื้นที่ทั่วไปคิดที่ $50 \text{ kg/m}^2$ และพื้นที่ชายฝั่ง/ลมแรงคิดที่ $80 \text{ kg/m}^2$
• Cd (Drag Coefficient): สัมประสิทธิ์รูปทรงลู่ลม วัตถุทึบเรียบมีค่าเท่ากับ $1.0$ ทรงพุ่มไม้หนาแน่นคิดลดทอนที่ $0.8$

2. การแตกแรงดึงในเส้นสลิง 3 รูปแบบ (Sling Tension Mechanics)

แรงภาระรวม ($F$) จะถูกกระจายเฉลี่ยลงสู่สายสลิงตามพิกัดองศาและทิศทางเรขาคณิตที่ติดตั้งจริง:

3. พิกัดแรงดัดข้างเสาหลักแนวราบ ($F_h$ - Lateral Post Pull)

เฉพาะในโหมด **Horizontal Line (ขึงสลิงแนวราบ)** เมื่อมีแรงมากดกลางสแปน สลิงจะทำหน้าที่ส่งต่อแรงวิ่งกลับไปในแนวราบเพื่อดึงหัวเสาหลักทั้งสองฝั่งเข้าหากัน โดยแรงดึงข้างหัวเสานี้จะมีค่าเท่ากับแรงดึงในเส้นสลิง ($T$)

4. การต้านทานแรงถอนของระบบฐานรากและสมอดิน (Uplift Resistance)

แรงดึงสลิงจะพยายามดึงจุดยึดสมอดินขึ้นมาในแนวดิ่งด้วยค่า แรงถอนแนวดิ่งสุทธิ ($F_v = T \times \sin\theta$) ซึ่งระบบฐานรากแต่ละประเภทมีกลไกการต้านทานแรงถอนที่ต่างกันคือ คอนกรีตต้านด้วยน้ำหนัก ($2,400 \text{ kg/m}^3$) และเข็มเหล็กเกลียวต้านด้วยแรงฝืดผิวผสมแรงแบกทานของชั้นดิน

• มยผ. 1311-50: มาตรฐานภาระแรงลมและการตอบสนองของโครงสร้าง กรมโยธาธิการและผังเมือง
• ASME B30.26: Rigging Hardware Standards (Eyebolt คัดทอนกำลัง)
• วสท. 1002-52: มาตรฐานงานวิศวกรรมปฐพีและฐานราก วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยฯ